Ίσα που προλαβαίνουμε…
του Δημητρίου Σ. Παπαδόπουλου (Σταυριώτη)
Ας αφήσουμε τις κοινοτοπίες. Το ποιοι κυβερνούν και το κακό που έχουν κάνει σε τούτη τα χώρα το ξέρουμε πια πολύ καλά όλοι. Δεν έχει πια νόημα να ερευνούμε και να παραθέτουμε τις αποδείξεις των πολιτικών (και όχι μόνον) εγκλημάτων τους. Το ζήτημα είναι τι μπορούμε εμείς να κάνουμε. Αυτό είναι το κρίσιμο ζητούμενο.
Είναι πια ολοφάνερο ότι είναι αυτή ακριβώς η κοινοβουλευτική μας δημοκρατία η οποία νοσεί βαρέως. Και αναφέρομαι στην δυτικού τύπου κοινοβουλευτική δημοκρατία. Δηλαδή, το φαινόμενο δεν περιορίζεται μόνον εδώ στη χώρα μας. Το πολιτικό σύστημα παράγει κατά συρροήν ανίκανους, σπιθαμιαίους «ηγέτες».
Η Ελλάδα ας πούμε. Κυβερνάται από ένα πρόσωπο με καταφανώς περιορισμένη νοητική ικανότητα. Όπως και οι περί αυτόν. Άγονται και φέρονται από πέντε έξη ολιγάρχες που λυμαίνονται τον πλούτο της χώρας με τα καρτέλ τους. Οι θεσμοί έχουν καταλυθεί. Και πρώτα απ’ όλα αυτός της Δικαιοσύνης που αποτελεί ένα από τους τρεις βασικούς πυλώνες κάθε ευνομούμενης πολιτείας. Μια πλειάδα κατώτερων και μεσαίων στελεχών της πασχίζει μέσα σε αντίξοες συνθήκες να απονείμει το δίκαιο και εν πολλοίς το καταφέρνει. Όταν όμως έρχεται η στιγμή να κριθεί μια μεγάλη υπόθεση στην οποία εμπλέκονται πολιτικοί ή μεγάλοι επιχειρηματίες, οι διορισμένοι από το σαθρό πολιτικό σύστημα (και πιθανότατα διεφθαρμένοι) ανώτεροι δικαστικοί κρίνουν προς το συμφέρον των ισχυρών. Χρειάζεται άραγε να θυμίσουμε εδώ τον Σόλωνα τον Αθηναίο που σοφά είπε: ‘’οι νόμοι είναι σαν τον ιστό της αράχνης που συγκρατεί τα μικρά και αδύναμα και σκίζεται από τα βαριά και τα μεγάλα’’. Μάλλον όχι…
Η Αμερική «κυβερνάται» από έναν γραφικό τύπο που μοιάζει με καρτούν. Η ευρωπαίοι ηγέτες ουδόλως υστερούν. Τώρα θα μού πείτε: μα δεν κυβερνούν αυτοί. Σωστά. Έτσι είναι. Τούτοι η ηγέτες είναι διαπιστευμένοι υπάλληλοι πέντε έξη κολοσσιαίων εταιριών που μόνο σπανίως ακούγονται τα ονόματα των ιδιοκτητών τους και των κρατών που κρύβονται από πίσω. Οι ηγέτες μας, μπορούμε να πούμε ότι είναι οι μπροστινοί, κάτι σαν αυτοφοράκηδες δηλαδή. Αυτοί που δουλειά τους είναι να υποδέχονται και να κατευνάζουν όσο μπορούν τα κύματα της λαϊκής οργής. Και βέβαια να εισπράττουν και να αποδίδουν «εκεί που πρέπει» τα κλοπιμαία. Με το αζημίωτο φυσικά. Να διαχειρίζονται μια λαϊκή οργή που όσο πάει και φθίνει. Γιατί οι κυματοθραύστες που έχουν στηθεί διεθνώς, απέναντι στη λαϊκή οργή, είναι τεράστιοι και ατσάλινοι. Ή μάλλον, πιο δυνατοί κι απ’ το ατσάλι. Είναι αόρατοι, ηλεκτρονικοί, διαδικτυακοί, παγκόσμιοι. Δεν χρειάζεται να τους κατονομάσει κανείς. Ξέρετε εσείς. Τι βλέπουμε τις λιγοστές ελεύθερες ώρες της ημέρας μας στο κινητό και στην τηλεόρασή μας; Όταν καταδικάζουμε τη σκέψη μας σε αχρηστία; Όταν υποβάλουμε τον εαυτό μας σε εκούσια πλύση εγκεφάλου; Το Tic Toc, το You Tube, το Facebook λοιπόν, κι όλα τα άλλα, είναι αυτός ο κυματοθραύστης. Όλοι, σκυμμένοι πάνω απ’ ένα κινητό είμαστε. Ψέματα είναι; Και το χειρότερο απ’ όλα ξέρετε ποιό είναι; Ότι βαπτίσαμε την πληροφόρηση, γνώση!
Η κατάσταση μοιάζει κάπως έτσι: κλέφτες, επικίνδυνοι κλέφτες έχουν μπει στο σπίτι μας (Ελλάδα) και το ρημάζουν. Εμείς τους έχουμε πάρει χαμπάρι, ξέρουμε κιόλας ποιοι είναι αλλά δεν μιλάμε. Κάνουμε τους κοιμισμένους γιατί φοβόμαστε. Μη τύχει και βρούμε τον μπελά μας. Και χάσουμε και τα λιγοστά που μας απέμειναν. Φοβόμαστε να μην μπλέξουμε και προτιμάμε να πληρώνουμε το τίμημα της προστασίας στους νταβατζήδες (διαβ. πολιτικούς).
Το λοιπόν, οι επισημάνσεις και οι αποδείξεις για την βεβαιωμένη ανεπάρκεια του πολιτικού προσωπικού της χώρας έχουν καταδειχθεί. Όλα έχουν λεχθεί και αποδειχθεί. Δεν έχει πια νόημα να φωνάζουμε, να γκρινιάζουμε και να (υπο)γράφουμε λίβελους. Μοιάζουμε με σκυλιά που γαυγίζουν ακατάπαυστα μέχρι να κουραστούν, να κουλουριαστούν στη μιζέρια τους. Αυτό κάνω κι εγώ τώρα και θυμάμαι την γιαγιά μου την Κυριακή την Σταυριώτισα που έλεγε κάποτε στα ρωμαίικα: άσα τον να υλάζει. Ο σκύλον π’ υλάζ, κι αρπάζ… που πάει να πεί: σκύλος που γαυγίζει δεν ορμά… Αυτό είμαστε. Ακίνδυνα σκυλιά που μόνον γαυγίζουν.
Συμπέρασμα; Μόνοι μας είμαστε. Ο καθένας μόνος του. Δεν υπάρχει κανένα πολιτικό αφήγημα, ούτε το πρόσωπο που να μπορεί να μας συν-κινήσει. Μήπως να ξαναδιαβάσουμε τον Όμηρο και τους αρχαίους ημών προγόνους, μπας και καταλάβουμε κάτι; Και δεν εννοώ βέβαια να πάμε να δούμε την ταινία ‘’Οδύσσεια’’ του Νόλαν. Μα, αλήθεια! Τι κατάλαβε αυτός ο σκηνοθέτης από το Ομηρικό Έπος; Τι σκατά είχε στο μυαλό του;
Κι όταν λέω πως μόνοι μας είμαστε, εννοώ πως πρέπει μάλλον ο καθείς εξ ημών να πάψει να αφήνει τους άλλους να σκέπτονται για λογαριασμό του. Σωτήρες δεν υπάρχουν. Ποτέ δεν υπήρξαν. Κανείς δεν θα έρθει να μας βγάλει απ’ αυτόν τον κόπρο στον οποίο είμαστε βυθισμένοι. Απομένει μόνο να πολεμήσουμε οι ίδιοι τα πάθη και τους περισπασμούς μας και δουλέψουμε με τον εαυτό μας. Μόνον έτσι όταν έρθει εκείνη η ώρα να διεξάγουμε τον αγώνα για την εθνική μας ανεξαρτησία, θα είμαστε έτοιμοι. Γιατί εκείνη η ώρα θα έρθει. Μέσα από μια καταστροφή, σίγουρα, αλλά θα έρθει. Και πρέπει να είμαστε έτοιμοι. Πολλά πρέπει να κάνουμε για το πετύχουμε αυτό.
Ίσα που προλαβαίνουμε.
Προσωπικά, ξέρετε τι τρέμω περισσότερο απ’ όλα; Το ότι βλέπω όλο και περισσότερους Έλληνες να συνδιαλέγονται χρησιμοποιώντας λέξεις και έννοιες, ξένες, αλλότριες. Σε κάθε πρότασή τους, παρεμβάλλεται και κάποια αγγλικούρα, ένας βαρβαρισμός δηλαδή. Όχι μόνον στην καθημερινή επικοινωνία, αλλά και, κυρίως από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα ΜΜΕ.
Ο αφελληνισμός πρώτα μέσα απ’ τη γλώσσα θα επέλθει. Είναι ήδη προ των πυλών. Να το ξαναπούμε; Παρά τα τόσα χρόνια σκλαβιάς, παραμείναμε Έλληνες γιατί κρατήσαμε τη γλώσσα μας ζωντανή. Γιατί κάποιοι φρόντισαν να μείνει ζωντανή και μάς τη μετέδωσαν. Ιερωμένοι, ποιητές, λογοτέχνες, επιστήμονες, φιλόσοφοι, αλλά και απλοί λειτουργοί της δημόσιας εκπαίδευσης (κυρίως αυτοί). Δυσκολεύομαι να σκεφτώ κάποιον πολιτικό ανάμεσά τους.
Αγαπητοί φιλαναγνώστες, προσπαθήστε να φέρετε στο μυαλό σας την εικόνα:
Ένα μικρό ρωμαίικο χωριουδάκι στα 1200 μέτρα ψηλά, κάπου στα βάθη της Ανατολίας. Κάπου εκεί στο Καρς, την Αρμενία, στην επικράτεια τότε της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εκατόν τριάντα χρόνια πριν. Κοντοζυγώνει Πάσχα, αλλά μέσα στη μικρή αίθουσα διδασκαλίας, η ξυλόσομπα μπουμπούνιζε. Πίσω απ’ την έδρα, ψηλά, η εικόνα του Θεού όστις πάνθ’ ορά και στους τοίχους αναρτημένα πάμπολλα αρχαιοελληνικά ρητά. Έξω παγωνιά! Ο δάσκαλος λέει στους μικρούς μαθητές του: ‘’σας δίδω ημέρες αναπαύσεως δέκα. Εσείς εν τω μεταξύ, μη μένετε αργοί. Να βοηθάτε τους γονείς σας στις εργασίες τους και να μην παραμελείτε την ανάγνωση των βιβλίων σας’’. Ναι, με αυτά ακριβώς τα λόγια!
Αυτοί οι μικροί μαθητές έφθασαν κάποτε ρακένδυτοι και πεινασμένοι στην Ελλάδα. Και την ανέστησαν! Έφεραν μαζί τους και τη γλώσσα τους. Την ρωμαίικη, που πάει να πει ελληνική. Που αντιστέκεται, βαστά αιώνες τώρα στητή κι αγέρωχη απέναντι στις κακοτοπιές. Εάν τη χάσουμε, χαθήκαμε!
‘’Αρχή σοφίας, των ονομάτων επίσκεψις’’ έλεγαν οι αρχαίοι (Αντισθένης). Ψάξτε το να δείτε τι σημαίνει.
Το λοιπόν, τη γλωσσική υποδούλωση φοβούμαι. Όταν μιλάμε για ‘’πρότζεκτ’’, για ‘’στειτζ’’, για ‘’μπρέικ’’ και πάει λέγοντας. Ας μού πει κάποιος: εάν λησμονήσουμε, εάν εξοστρακίσουμε τη λέξη ‘’κλίνη’’ απ’ τη γλώσσα μας, πώς θα πούμε το κλινοσκέπασμα; Κρεβατοσκέπασμα; Τι δύσοσμα περιττώματα είχαν στο μυαλό τους εκείνοι οι πολιτικοί που εξοστράκισαν αβασάνιστα την καθαρεύουσα και κατήργησαν τους τόνους από τη γλώσσα μας; Εκείνος ο βλάξ ο Ράλλης, υιός του δωσίλογου κατοχικού πρωθυπουργού και υπουργός του ‘’στούρνου’’ (η εύστοχη έκφραση-χαρακτηρισμός ανήκει στο Ρένο Αποστολίδη) «εθνάρχη», του γέρου Καραμανλή, και όλος εκείνος ο ατέλειωτος συρφετός γελοίων, σπιθαμιαίων πολιτικών που τους διαδέχθηκαν, τι είχαν στο μυαλό τους; Ό,τι κι ο Νόλαν… φαντάζομαι…
Ξέφυγα όμως κι αρχίζω και παραληρώ…
Ας κλείσω με κάτι που έμαθα από έναν Γερμανό φιλόσοφο (τον μεγαλύτερο του αιώνα που πέρασε). Και μού άρεσε. Μού άρεσε πολύ!
‘’Η γλώσσα είναι ο οίκος του ‘’Είναι’’. Ο άνθρωπος διαμένει σ’ αυτόν τον οίκο. Οι στοχαστές και οι ποιητές είναι οι φύλακες αυτού του οίκου’’.
Χάιντεγκερ…
Κι εσείς τώρα; Τι θέλετε ρε; Να μας ξεσπιτώσετε κι απ’ τη γλώσσα μας;
Υστερόγραφο: Μια και αναφέραμε τον Χάιντεγκερ. Αρκετοί εβραίοι στοχαστές (και όχι μόνον), ανάμεσά τους και ο Τζώρτζ Στάινερ που υπερεκτιμώ, τον κατηγόρησαν γιατί σιώπησε όσον αφορά τις ναζιστικές θηριωδίες. Γράφει κάπου ο Στάινερ: ‘’είναι η απόλυτη σιωπή του για τον χιτλερισμό και το ολοκαύτωμα, μετά το 1945, που είναι σχεδόν αφόρητη’’. Φυσικά στο ίδιο βιβλίο ο Στάινερ αναμειγνύει περιέργως επαίνους και λίβελους για τον φιλόσοφο, επίσης περιέργως, επαρκώς αιτιολογημένες. Να πρόκειται άραγε για μια ενδιαφέρουσα διανοητική διαμάχη μεταξύ γερμανοελληνικού και εβραϊκού πνεύματος; Ποιος ξέρει. Το σίγουρο πάντως είναι πως εάν ζούσε ο Στάινερ (πέθανε 90 ετών το έτος 2020), και έβλεπε τα όσα συμβαίνουν τώρα στη Γάζα, ίσως να ήταν πιο επιεικής έναντι του Χάιντεγκερ, αν και δεν το πιστεύω. Άλλωστε στη Γάζα και στη Δυτική Όχθη, λαμβάνει χώρα μια εν εξελίξει γενοκτονία που πηγαίνει αρκετές δεκαετίες πίσω. Προσεκτικά, αριστοτεχνικά σχεδιασμένη γενοκτονία. Κι ο Στάινερ τα γνώριζε όλα, πλην, ουδόλως λαλίστατος υπήρξε. Επέλεξε τη σιωπή…
Εν τέλει, ίσως ο Χάιντεγκερ να είναι ο φιλόσοφος, όχι του αύριο, αλλά του μεθαύριο (όπως κι ο Νίτσε) κι όλοι οι άλλοι, του χθες…
Αυτά…
