Το Ωραιόκαστρο, η καθημερινότητα και … οι μύγες
Του Αντώνη Μαλλιακούδη*
Σύμφωνα με τις αναρτήσεις, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, των αρχόντων του Δήμου μας, το ενδιαφέρον και η φροντίδα τους, για την βελτίωση των υποδομών και της καθημερινότητάς μας, είναι δεδομένα και αδιαπραγμάτευτα! Κάποιοι μάλιστα δηλώνουν ότι εργάζονται κάθε μέρα για ένα καθαρό και όμορφο Ωραιόκαστρο και γενικά για τη βελτίωση της καθημερινότητάς μας και «δεν σκοτώνουν μύγες» όπως οι προηγούμενοι. Έναν τέτοιον έπαινο όμως, πρέπει να τον αποδίδουν οι δημότες στους διοικούντες και όχι οι ίδιοι στους εαυτούς τους. Τότε -και μόνον τότε- έχει αξία. Για να γίνει αυτό, όμως, ή για να συνεχίσει να γίνεται, θα πρέπει … να επιβιώσουν ακόμη περισσότερες μύγες.
Όποιος, λοιπόν, ζει στο Ωραιόκαστρο δεν έχει παρά να κοιτάξει γύρω του και θα δει ότι υπάρχουν πολλές ευκαιρίες για τη βελτίωση της καθημερινότητάς μας.
Θα δει, ξεκινώντας από τους χώρους που προορίζονται για τα παιδιά, ότι δεν έχουν, δυστυχώς, τη φροντίδα και τη μέριμνα που έπρεπε να έχουν:
- Η παιδική χαρά στο Κονταξοπούλειο, που κάποτε ήταν κόσμημα πραγματικό και μάλιστα ακουστό και πέρα από τα όρια του Δήμου μας και πόλος έλξης γονέων και παιδιών και από άλλες περιοχές, ρημάζει κυριολεκτικά. Ο συνθετικός τάπητας γέμισε τρύπες, το υπόστρωμα (χαλίκι) βγήκε στην επιφάνεια και σκορπίστηκε παντού, οι κούνιες έσπασαν, αλλά κανείς δεν ενδιαφέρεται να αποκαταστήσει τις φθορές. Ακούγεται ότι η εγκατάλειψη είναι σκόπιμη επειδή δεν υπάρχει πιστοποίηση! Αν πράγματι είναι έτσι, τότε κάποιος θα πρέπει να μας εξηγήσει πως και -κυρίως- γιατί ο συγκεκριμένος χώρος λειτούργησε επί σειρά ετών, χωρίς προηγουμένως να πιστοποιηθεί η καταλληλόλητα των παιχνιδιών ή, με άλλα λόγια, χωρίς να έχει διασφαλιστεί η σωματική ακεραιότητα των παιδιών. Και, σε κάθε περίπτωση, αν η παιδική χαρά δεν έχει πιστοποιηθεί γιατί πρέπει να καταστραφεί; Για να ξαναγίνει από την αρχή; Μέχρι τότε ελπίζω και εύχομαι να μην έρθει η στιγμή που ένα χαλίκι, από αυτά που τα παιδιά πετάνε το ένα στο άλλο παίζοντας, θα καταλήξει σε κάποιο μάτι.
- Στον «Καλόγερο» η παιδική χαρά έκλεισε. Επιτέλους κάποιος αντιλήφθηκε, έστω και μετά από χρόνια, τον κίνδυνο που διέτρεχαν οι γονείς και τα παιδιά από τα ξεραμένα δέντρα! Ωστόσο, ο χώρος εξακολουθεί να είναι ελεύθερα προσβάσιμος κι αν ο κόσμος αποφεύγει να τον επισκεφτεί δεν είναι η ασπροκόκκινη πλαστική κορδέλα, που εξαφανίστηκε από τις πρώτες κιόλας ημέρες, αλλά τα χόρτα που δεν κόπηκαν (παρ’ ότι ο χώρος εφάπτεται των ορίων του οικισμού). Το βασικό ερώτημα πάντως είναι αν και πότε θα δοθεί η δυνατότητα στα παιδιά να ξαναπαίξουν στον συγκεκριμένο χώρο.
- Στο «βουναλάκι» η παιδική χαρά δεν υπάρχει πια! Δεν συντηρήθηκε ποτέ, αφέθηκε στην τύχη της, καταστράφηκε και τελικά ξηλώθηκε. Κανείς δεν ξέρει αν θα ξαναγίνει.
- Το ίδιο ακριβώς συνέβη και με το ποδηλατοδρόμιο στα Αλώνια. Στην αρχή το πήρε η βροχή κ’ ύστερα η εγκατάλειψη. Το μόνο που έμεινε είναι οι 10 κολώνες φωτισμού για να μας θυμίζουν ότι κάποτε κάτι καλό υπήρχε εκεί. Α, ναι, και οι 24 προβολείς για να φωτίζουν τα απομεινάρια! Κάποια παιδιά πάντως επιμένουν να παίζουν και διαγωνίζονται στο πάλαι ποτέ ποδηλατοδρόμιο, όποτε το βρίσκουν κουρεμένο βέβαια, πασχίζοντας να πείσουν τους εαυτούς τους ότι εξακολουθεί να πρόκειται για τέτοιο…
Θα δει ότι σε όποιον δρόμο γίνονται έργα, τα πράγματα δεν επανέρχονται ποτέ στην προηγούμενη κατάσταση. Περνώντας, για παράδειγμα, από τα Αλώνια ή από τις οδούς Αφροδίτης και Γαβρά, όπου πρόσφατα έγιναν έργα αποχέτευσης, θα δει ότι το οδόστρωμα κατέληξε να είναι κυματοειδές! Η απόπειρα επαναφοράς – ισοπέδωσης έγινε με τα πόδια κυριολεκτικά και όχι με οδοστρωτήρα. Ωστόσο, κάποιος παρέδωσε και -κυρίως- κάποιος παρέλαβε! Το ίδιο γίνεται και με τις παρεμβάσεις των εταιριών κινητής τηλεφωνίας και φυσικού αερίου. Σκάβονται οι δρόμοι για να υπογειοποιηθούν οι καλωδιώσεις – σωληνώσεις και τα σκάμματα σκεπάζονται με τη μέγιστη δυνατή προχειρότητα (οι φωτογραφίες εντελώς ενδεικτικές). Και πάντα κάποιος παραλαμβάνει τα μπαλωματοπασαλείμματα! Αναρωτιέμαι, δεν βρέθηκε ποτέ και κανείς να «τραβήξει το αυτί» των υπευθύνων, απαιτώντας την πλήρη και ουσιαστική αποκατάσταση; Εκτός κι αν τόσο πολύ συνηθίσαμε σε τέτοιες εικόνες, που ακόμη και η ασχήμια όμορφη μας φαίνεται! Στα σπίτια μας, όμως, θα ανεχόμασταν μία τέτοια συμπεριφορά;
Θα δει ότι υπάρχουν πεζοδρόμια στα οποία η πρόσβαση είναι αδύνατη, όπως για παράδειγμα, στην 25ης Μαρτίου και Καβασίτου, όπου, ανάμεσα στους δύο στύλους που ήδη υπήρχαν, κάποιος φρόντισε να τοποθετήσει και έναν τρίτο (για τον καθρέπτη κυκλοφορίας, λέτε και δεν μπορούσε να τον στερεώσει σε έναν από τους άλλους δύο), καθώς και στη συμβολή των οδών Μεγάλου Αλεξάνδρου και Μαραθωνοδρόμων (και σε αρκετά άλλα σημεία) επειδή κανείς δεν φρόντισε, εδώ και χρόνια, να αντικαταστήσει τις κατεστραμμένες πλάκες. Παράλληλα υπάρχουν και διάσπαρτοι πάσσαλοι, πάνω από είκοσι, που δυσχεραίνουν την κίνηση των πεζών, χωρίς να στηρίζουν κάποιο σήμα ή πινακίδα. Απλά υπάρχουν. Ας σημειωθεί ότι σύμφωνα με απόφαση του Αρείου Πάγου, οι Δήμοι έχουν την υποχρέωση να διατηρούν τα πεζοδρόμια σε καλή κατάσταση, ώστε να αποφεύγονται ατυχήματα λόγω φθαρμένων ή σπασμένων πλακών, υπέχοντας αστικές και ποινικές ευθύνες.
Θα δει ότι μπροστά από όλα τα αδόμητα οικόπεδα τα πεζοδρόμια είναι εντελώς αδιαμόρφωτα. Ναι, κατά νόμον η κατασκευή των πεζοδρομίων ανήκει στους δημότες και όχι στους Δήμους (παγκόσμια πρωτοτυπία;), αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να είναι και απροσπέλαστα. Κάποιος πρέπει να φροντίζει για την κοπή των χόρτων και των δεντρυλλίων που φυτρώνουν σ’ αυτά και εφ’ όσον δεν το κάνει ο παρόδιος ιδιοκτήτης οφείλει να το κάνει ο Δήμος.
Θα δει ότι μετά από κάθε βροχή, οι δρόμοι, εκτός από νερά, πλημμυρίζουν και με άμμο και χαλίκια γιατί κανείς δεν φροντίζει να περικλείσει το χώρο όπου εναποτίθενται. Στη συνέχεια καταβάλλεται προσπάθεια για την απομάκρυνσή τους (5η φωτογραφία), με αποτέλεσμα να σπαταλιέται χρόνος και χρήμα. Η πρόληψη δεν είναι η καλύτερη θεραπεία;
Θα δει ότι τα δέντρα φυτρώνουν μέσα στους υπονόμους (από την Μεγάλου Αλεξάνδρου μέχρι την Υψηλάντη), εμποδίζοντας την ελεύθερη ροή των υδάτων, αλλά και μέσα στους δρόμους (στον παράπλευρο της Οδυσσέα Ελύτη), δυσχεραίνοντας τη διέλευση των αυτοκινήτων. Σε αντίθεση με αυτά που φύονται μετά από μελέτες και προγράμματα, τα συγκεκριμένα δέντρα ευδοκιμούν! Στα Αλώνια, αν δεν κάνω λάθος, έγιναν τρεις δεντροφυτεύσεις. Από την πρώτη επέζησαν περί τα είκοσι δέντρα και από τη δεύτερη πέντε. Της τρίτης, που υιοθετήθηκαν κιόλας, κάποια ξεράθηκαν και κάποια άλλα αγωνίζονται να κρατηθούν στη ζωή. Κανείς δεν τα ποτίζει. Το σύστημα ποτίσματος εγκαταστάθηκε πριν από χρόνια και ύστερα εγκαταλείφθηκε για χρόνια. Ξαναλειτούργησε πρόσφατα στο αντάμωμα των Βλάχων…
Θα δει ότι τα λιγούστρα, που έχουν φυτευτεί στα πάρκα, ως καλλωπιστικός φράχτης, έχουν ύψος 1,5 με 2 μέτρα, αντί για 60 με 70 εκατοστά (στο πάρκο μεταξύ των οδών Μεγάλου Αλεξάνδρου, Μαραθωνοδρόμων και Νίκης) και ακόμη ότι στα νεόκτιστα παρτέρια της οδού Δημοκρατίας τα αγριόχορτα ξεπέρασαν σε ύψος το μισό μέτρο, εκτός φυσικά από αυτά στα οποία οι καταστηματάρχες της περιοχής φρόντισαν να φυτέψουν λουλούδια. Μαθαίνω, όμως, ότι πλησιάζει η μέρα των εγκαινίων του open mall, οπότε το πιο πιθανό είναι ότι θα υπάρξουν οι δέουσες παρεμβάσεις. Η αισθητική μας, όμως, δεν θα έπρεπε να σχετίζεται με τα εγκαίνια.
Θα δει, αν πάει στη λίμνη, ότι στο πέρασμα που οδηγεί στην ανατολική πλευρά της, τα μαδέρια είναι σάπια και άκρως επικίνδυνα και ακόμη ότι όποιος καθίσει στα παγκάκια που υπάρχουν στη νοτιοανατολική πλευρά της το μόνο που βλέπει είναι ένα πράσινο τοίχος. Προφανώς κάποιος θεώρησε ότι η θέα προς τη λίμνη είναι αδιάφορη και φρόντισε να φυτέψει, ανάμεσα σ’ αυτήν και στα παγκάκια, μία σειρά από λιγούστρα! Εκτός και αν πρώτα φυτεύτηκαν τα λιγούστρα και μετά δημιουργήθηκε η λίμνη, πράγμα που, έτσι όπως έχουν τα πράγματα, μοιάζει να είναι και το πιο λογικό!… Σε κάθε περίπτωση φράχτη δεν κάνουν μόνο τα λιγούστρα, υπάρχουν και άλλοι τρόποι να γίνει και να είναι ασφαλής η παραμονή στη λίμνη. Στον ίδιο χώρο, η σιδερένια πόρτα που υπήρχε στην είσοδο της λίμνης και που δεν έκλεινε ποτέ, μόλις καταπλάκωσε ένα παιδάκι (επειδή, επί χρόνια, κανείς δεν αντιλαμβανόταν την επικινδυνότητά της), αντικαταστάθηκε από μία μπάρα, που κλειδώνει μάλιστα, λέτε και το πρόβλημα ήταν ότι ο χώρος γέμιζε από αυτοκίνητα, που προσωπικά ποτέ δεν είδα (παρ’ ότι επισκέπτομαι καθημερινά, σχεδόν, το χώρο), παρά ένα μία φορά, κάποιας δημόσιας Υπηρεσίας.
Θα δει ότι στο χώρο άθλησης στο Παλαιόκαστρο, όπου αν θυμάμαι καλά, δαπανήθηκαν περί τα 800.000 ευρώ και όπου, παρεμπιπτόντως, δεν έχω δει άνθρωπο να αθλείται, οι σωλήνες ποτίσματος έχουν βγει στην επιφάνεια και το σιντριβάνι (που δεν λειτούργησε ποτέ) είναι διαλυμένο.
Θα δει ότι στην οδό Κονταξοπούλου (μεταξύ των δύο κόμβων και στο ρεύμα προς Ωραιόκαστρο) έπεσε μπετόν από κάποια μπετονιέρα και δεν φρόντισε ποτέ και κανείς να το αφαιρέσει, με αποτέλεσμα, στο σημείο εκείνο και για εκατό περίπου μέτρα, η μία λωρίδα κυκλοφορίας να έχει αχρηστευτεί.
Θα δει ότι στα πάρκα υπάρχουν παγκάκια που έχουν διαλυθεί εν όλω ή εν μέρει. Εννοείται βέβαια ότι γι’ αυτά που επανειλημμένα ξηλώνονται στα Αλώνια, όπως και για την (επανειλημμένα) σπασμένη πόρτα στην παιδική χαρά του Κονταξοπούλειου, ο Δήμος δεν φέρει καμία ευθύνη. Δυστυχώς η βία στους νέους και ανησυχητικές διαστάσεις έχει πάρει και ποικιλοτρόπως εκδηλώνεται. Η μεταλλική βάση – απομεινάρι πάντως της πόρτας εισόδου στην παιδική χαρά του Κονταξοπούλειου (5η φωτογραφία) είναι εξαιρετικά επικίνδυνη. Μια κορδέλα δεν μπορεί να αποκλείσει τον κίνδυνο, πολύ περισσότερο μάλιστα όταν πρόκειται για παιδιά, που και εύκολα πέφτουν και τον κίνδυνο δεν αντιλαμβάνονται.
Θα δει ότι στην οδό Γαβρά μόλις τελείωσε το έργο της ανάπλασης του πεζοδρομίου, στα πλαίσια του open mall, ανέλαβε νέος εργολάβος (για την αποχέτευση) να καταστρέψει αυτό που ο προηγούμενος έφτιαξε. Τέτοιος συντονισμός!…
Θα δει ότι το Ωραιόκαστρο είναι η μοναδική πόλη, στην οποία δεν υπάρχει, στους κοινόχρηστους χώρους εννοείται, ούτε ένα τετραγωνικό μέτρο γκαζόν. Ούτε ένα! Περιττή πολυτέλεια θα πει κάποιος, δείγμα ομορφιάς και αισθητικής θα έλεγε κάποιος άλλος. Δεν είναι τυχαίο πάντως που στα προεκλογικά προγράμματα, όλων ανεξαιρέτως των υποψηφίων, κυριαρχεί η προοπτική τσιμεντοποίησης των Αλωνιών, με την κατασκευή νέου Δημαρχείου κλπ. Απολύτως δικαιολογημένα. Σε αντίθεση με το πράσινο, το μπετόν είναι εύκολη υπόθεση. Καθαρίζεις μια για πάντα…
Θα δει ότι ο εργολάβος, που ανέλαβε το έργο της αποψίλωσης και περιποίησης των κοινόχρηστων χώρων, δεν φαίνεται να ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις του. Φέτος, για πρώτη φορά τα αγριόχορτα έφτασαν να έχουν ένα μέτρο ύψος, ίσως και παραπάνω! Ξέρω, είχαμε βροχές θα μου πείτε, υπήρχαν, όμως, και διαστήματα χωρίς βροχή. Και τα κουρεμένα χόρτα δεν αποκομίζονται. Αφήνονται επί τόπου, προφανώς για να … λιπαίνεται ο χώρος.
Θα δει ότι ο Κανονισμός καθαριότητας υπάρχει και σωστός είναι, αλλά σπανίως εφαρμόζεται.
Θα έβλεπε ότι από τις βρύσες, που βρίσκονται στην είσοδο του Νεκροταφείου και μεταξύ των τομέων 20 και 21, το νερό έτρεχε σπάταλα επί μήνες. Μετά από πολλές οχλήσεις επιτέλους αντικαταστάθηκαν! Καιρός να απομακρυνθούν και τα μπάζα.
Αυτά τα λίγα για την καθημερινότητα και την αισθητική μας, καλοπροαίρετα, χωρίς αντιπολιτευτική διάθεση και με την υποσημείωση ότι προβλήματα πάντα θα προκύπτουν. Για τους διοικούντες, ωστόσο, τα προβλήματα αυτά θα είναι πάντα μια ευκαιρία να προσφέρουν στον τόπο τους, αντιμετωπίζοντάς τα. Αυτός άλλωστε είναι (πρέπει να είναι) και ο μόνος λόγος που κάθε τετραετία ζητούν την ψήφο μας.
