«Το τηλεφώνημα»: Ένα καυστικό πολιτικό διήγημα για το παρασκήνιο της εξουσίας, γράφει ο “Σταυριώτης” Δημήτρης Παπαδόπουλος
Το τηλέφωνο χτύπησε στις 3.00 η ώρα τη νύχτα. Ξύπνησα τρομοκρατημένος καθώς το μυαλό μου πήγε αμέσως στο κακό. Τόσα και τόσα πράγματα πηγαίνουν άσχημα τον τελευταίο καιρό. Όταν είδα πως δεν ήταν ο τριψήφιος αριθμός, η καρδιά μου πήγε στη θέση της. Είδα το νούμερο στο κινητό. Άγνωστο, με απόκρυψη. Το αγνόησα κι είπα να συνεχίσω τον ύπνο μου. Μάταια. Ύπνος δεν μ’ έπιανε. Ο Μορφέας δεν μού έκανε τη χάρη. Σκεφτόμουν την αυριανή ημέρα του συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας κι ένοιωθα προβληματισμένος, αγχωμένος. Για την ομιλία μου, τον λόγο που θα εκφωνούσα. Τον διάβασα πολλές φορές, τον μελέτησα και βεβαιώθηκα πως είναι άψογα γραμμένος. Ο λογογράφος μου όπως πάντα έκαμε άψογη δουλειά. Για την παρουσία μου είχα άγχος. Κι όσο σκέπτομαι τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα τον τελευταίο καιρό, αλλά και τα παλαιότερα που δεν λένε να καταλαγιάσουν, ανησυχώ ακόμα περισσότερο.
Μόνο ένας άνθρωπος μπορούσε να με καθησυχάσει στην κατάσταση που ήμουν. Ο αγαπητός μου Σταν Γκρίνμπεργκ, ο οποίος τόσο γενναιόδωρα προσέφερε αμισθί (βεβαίως) επανειλημμένα τις υπηρεσίες του στους προεκλογικούς αγώνες μου. Είδα την ώρα, κι αφού έψαξα στο τηλέφωνό μου και είδα πως είναι κατάλληλη για την Αμερική, τον κάλεσα. Απάντησε αμέσως.
«Έλα Κυριάκο, τι κάνεις; Πως και με θυμήθηκες; Συμβαίνει κάτι;»
Του εξήγησα την κατάσταση. Με φωνή τρεμάμενη. Του είπα και για το τηλεφώνημα στις 3 η ώρα που με ξύπνησε. Βρήκε τον τρόπο και με κάλμαρε. Μιλήσαμε για τα νέα υπό ίδρυση κόμματα, αλλά περιέργως, δεν φάνηκε να ανησυχεί. Για τον Τσίπρα μού είπε πως δεν πρέπει να ασχοληθώ ιδιαίτερα, καθώς η κάθοδός του μας ευνοεί. Είπε μάλιστα κάτι που δεν το πολυκατάλαβα: ‘’μην σκοτώνεις τους χθεσινούς εχθρούς σου, θα σού χρειαστούν για τις αυριανές νίκες σου…’’. Αυτό είπε. Κάτι παραπάνω θα ξέρει ο φίλος μου ο Σταν. Για τον Σαμαρά είπε περίπου τα ίδια, αλλά σχολίασε εκτενέστερα την επικείμενη κάθοδο της Καρυστιανού. Μού είπε βέβαια πως απ’ αυτήν δεν θα χάσουμε πολλούς ψηφοφόρους. Το μόνο ανησυχητικό είναι μήπως το ποσοστό της συμμετοχής στις εκλογές αυξηθεί, και ότι από εκεί, η κυρία αυτή θα αντλήσει αρκετούς ψήφους. Αλλά και γι’ αυτό είπε να πάψω να ανησυχώ, καθότι η ισραηλινή εταιρία που καταμετρά τα εκλογικά αποτελέσματα το έχει κατά νου και θα βρει λύσεις.
Μετά από λίγα λεπτά, από τον τόνο της φωνής του κατάλαβα ότι ήθελε να κλείσει το τηλέφωνο. Πριν το κάνει, έριξε την ιδέα:
«Βρε, Κυριάκο, δεν κάνεις μια αναφορά στην ομιλία σου για την κλήση στο τηλέφωνο στις 3 τη νύχτα; Είναι κάπως αμερικανιά, δε λέω, αλλά οι σύνεδροι όπως και να’ χει θα χειροκροτήσουν. Είναι δασκαλεμένοι και εκπαιδευμένοι. Άσε που θα αρέσει πολύ και στον Ντόναλντ. Τον ενθουσιάζουν κάτι τέτοια».
«Σοβαρά τώρα; Ο πρόεδρος παρακολουθεί τις ομιλίες μου; Αλήθεια;»
«Έλα τώρα… δεν τις παρακολουθεί ο ίδιος. Βάζει άλλους και του γράφουν μια περίληψη. Άλλωστε τόσες δουλειές έχει. Αυτός ο πόλεμος με τους Πέρσες τον απασχολεί τώρα τελευταία πολύ κι έχει χάσει το κέφι του. Ρε συ… τώρα που το σκέφτομαι, όσο περνάει ο καιρός κι αυτός ο πόλεμος με τους Πέρσες δεν λέει να τελειώσει, σκέφτομαι πως μόνο εσείς οι Έλληνες μπορείτε να τα καταφέρετε με δαύτους. Το έχετε αποδείξει άλλωστε… Σαλαμίνα, Πλαταιές… θυμάσαι, έτσι δεν είναι;»
«Θυμάμαι, αλλά πέρασε καιρός από τότε. Τι λες ότι πρέπει να κάνουμε; Ας μου τηλεφωνήσει ο πρόεδρος και ό,τι ζητήσει θα γίνει».
«Έλα τώρα, τι πρέπει να κάνεις… τι ρωτάς; Ξέρεις. Άλλωστε ό,τι έχει να σού πει ο πρόεδρος το λέει στον Μπίμπι κι αυτός στο μεταφέρει. Έτσι δεν είναι; Τι διάολο σύμμαχοι είστε με το Ισραήλ;»
«Ναι, έχεις δίκαιο. Ο Μπίμπι είναι καλός φίλος και μιλάω τακτικά. Βοηθάμε όσο μπορούμε. Ειδικά τώρα με τη Γάζα, που ζορίζεται λιγάκι…».
«Έλα, σ’ αφήνω τώρα γιατί έχω και δουλειές. Πάντως μη φοβάσαι τίποτα. Θα έχεις και τρίτη τετραετία. Α, και να μην ξεχάσω. Ξέρεις ότι μετά τις υποκλοπές, τα Τέμπη και τον ΟΠΕΚΕΠΕ, που πέρασες αλώβητος, τίποτα δεν σε κουνά. Η περίπτωσή σου είναι το κάτι άλλο! Σε διαβεβαιώ! Να φανταστείς, ήδη διδάσκεται σε πολλά τμήματα πολιτικών επιστημών σε διάφορα πανεπιστήμια της Αμερικής…»
«Ποια περίπτωση; Τι διδάσκεται δηλαδή;»
«Ε, να… το πώς μετά από τόσα σκάνδαλα -μάλλον όχι σκάνδαλα, αστοχίες καλύτερα- διατηρείς την πρωτιά. Μπράβο σου. Συγχαρητήρια!»
«Ευχαριστώ…»
«Αν και μεταξύ μας, τα συγχαρητήρια, ίσως τα αξίζουν περισσότερο από εσένα, οι ηλίθιοι ψηφοφόροι σου, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία… κλείνω τώρα…»
Αυτά τα λίγα είπαμε με τον Σταν. Ησύχασα κάπως. Δεν κατάλαβα βέβαια εκείνο που είπε πως οι ψηφοφόροι μου είναι ηλίθιοι, αλλά σκέφτηκα πως αυτό μάλλον δεν έχει και τόση σημασία. Η ψήφος ενός ηλίθιου μετρά το ίδιο με την ψήφο ενός έξυπνου. Έτσι δεν είναι; Δημοκρατία έχουμε, κι όλοι είμαστε ίσιοι*. Ύστερα κοιμήθηκα αμέσως σαν πουλάκι. Ξύπνησα αργά το πρωί και πήγα φρέσκος στο συνέδριο. Είπα κι εκείνη την ατάκα με το τηλεφώνημα στο τριψήφιο νούμερο στις τρεις το πρωί και καταχειροκροτήθηκα.
*. Εδώ ο «ποιητής» ήθελε να πει ίσοι κι όχι ίσιοι, αλλά εμείς καταλάβαμε…
