ΧΟΡΟΣ Μία από τις εννιά Καλές Τέχνες, του Πάρη Βορεόπουλου*
Ο χορός είναι μορφή καλλιτεχνικής απόδοσης η οποία αναφέρεται στη δυνατότητα έκφρασης συναισθημάτων. Μέσα από την κίνηση του σώματος, που είναι ρυθμική και σύμφωνη με τη μουσική. Είναι ένας τρόπος επικοινωνίας.
Η λέξη χορός προήλθε από τη χαρά, γιατί συνήθως χορεύουµε από χαρά.
Στις 29 Απριλίου καθιερώθηκε η παγκόσμια ημέρα χορού. Η μουσική σε συνδυασμό με την κίνηση ενώνουν σώμα και μυαλό και τα οδηγούν σε μια υπέρτερη κατάσταση. Ο χορός μας φέρνει πίσω στις ρίζες μας, με την πολιτισμική έννοια.
Ο χορός ως μια πολυδιάστατη τέχνη.
Η τέχνη του χορού αποτελεί μία από τις πιο σημαντικές παραστατικές τέχνες και παράλληλα μία βιωματική μάθηση, όπου οι εκπαιδευόμενοι συμμετέχουν με το σώμα τους. Μαθαίνουν είτε μέσα από συγκεκριμένες κινήσεις και οδηγίες, δημιουργώντας μια χορευτική κίνηση, ή σύνθεση, είτε αξιοποιώντας περισσότερο ελεύθερα μοτίβα κίνησης, όπως ο αυτοσχεδιασμός. Στη βιωματική, πολυδιάστατη αυτή διαδικασία, ενεργοποιείται η ανθρώπινη σκέψη και μέσω της ανθρώπινης δράσης, αφομοιώνεται η μαθησιακή εμπειρία και έκφραση και μεταφράζεται σε κίνηση. Η τέχνη του χορού εκφράζει τη «σκέψη και την αίσθηση κινητικά», μέσα από συγκεκριμένη εκμάθηση τεχνικών, που στόχο έχουν να πλάσουν και να ωθήσουν το σώμα να πράξει και να εξωτερικεύσει την έκφραση. Χορευτής είναι ένα άτομο για το οποίο ο χορός γίνεται σταδιακά κομμάτι του τρόπου ζωής, ο οποίος ανακαλύπτει με το ταλέντο του, τις δεξιότητες και τις τεχνικές του την έκφραση και την επικοινωνία μέσα από το χορό. Εκπαιδεύεται σε ατομικό, ή ομαδικό επίπεδο, με τη συνεργασία και την εποπτεία του χοροδιδασκάλου του. Χρησιμοποιεί το χορό, όχι μόνο ως ψυχαγωγία, αλλά ως άθληση και μια νέα πηγή γνώσης.
Μέσα από το έργο σημαντικών αρχαίων και σύγχρονων χορευτών και χορογράφων, διαπιστώνουμε ότι η τέχνη του χορού δε θα μπορούσε να έχει αυτή τη σημαντική εξέλιξη στην πορεία της από τους αρχαίους χρόνους έως σήμερα, αν δεν αλληλοεπιδρούσε με τέχνες όπως η μουσική και το θέατρο, Ο χορός ιδιαίτερα βασίζεται στο μεγαλύτερο ποσοστό στην τέχνη της μουσικής, κατά συνέπεια δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τη σύμπραξή της. Επίσης, όλες οι κινήσεις των χορευτών εκφράζουν παραστατικά τα συναισθήματά τους, τα μηνύματα που θέλουν να περάσουν μέσα από το χορό τους, οπότε η θεατρικότητα στο χορό αποτελεί βασικό ζητούμενο.
Η τέχνη του χορού ανήκει σε ένα «όλον», το οποίο καλούνται οι χορευτές να δουλέψουν ατομικά και ομαδικά, σε όποιο επίπεδο και να βρίσκονται. Είναι μια τέχνη πολυδιάστατη.
Είδη χορών:
- Μπαλέτο
- Σύγχρονος Χορός
- RockN’Roll
- Salsa
- Ντίσκο
- Λάτιν χοροί
- Οριεντάλ
- Βαλς
- Ταγκό
- Φλαμένκο
- Παραδοσιακοί
Ελληνικοί Παραδοσιακοί χοροί: Ήπειρος, Θεσσαλία, Στερεά, Πελοπόννησος, Νησιά, Θράκη, Μακεδονία, Πόντος
Καλαματιανός, Τσάμικος, Κρητικοί
- Λαϊκοί χοροί
Ζεϊμπέκικο, Χασάπικο, Συρτάκι, Τσιφτετέλι
Ο χορός στην Αρχαία Ελλάδα.
Ο χορός στην Αρχαία Ελλάδα συνδέονταν άρρηκτα με άλλες τέχνες όπως η ποίηση, η μουσική και το θέατρο. Η έκφραση αυτής της σωματικής και λεκτικής δράσης των χορευτών, πραγματοποιούνταν μέσω της όρχησης, η οποία αποτελούσε ένα είδος εναλλακτικής μορφής τέχνης, συνδυαζόμενης με άλλες τέχνες. Η όρχηση ήταν ένα είδος σωματικής χορευτικής δραστηριότητας, η οποία δημιουργείτο μέσα από το συνδυασμό ποίησης, μουσικής και κίνησης. Αποτέλεσε τη βάση του ελληνικού λαϊκού και παραδοσιακού χορού.
Αρχαϊστικό ανάγλυφο με παράσταση χορού γυναικών, 340 π.Χ.
Μουσείο Σαμοθράκης
Οι αρχαίοι Έλληνες, όπως και πολλοί άλλοι λαοί, έδιναν μεγάλη σημασία στο χορό. Ο Πλάτωνας είχε πει ότι ο άνθρωπος που δε χορεύει είναι αμόρφωτος. Χόρευαν σε όλες τις επίσημες τελετές και στις κοινωνικές εκδηλώσεις, όπως γνωρίζουμε από τις παραστάσεις που βρέθηκαν σε διάφορα αγγεία, γλυπτά και τοιχογραφίες, καθώς επίσης και από γραπτά κείμενα.
*Πάρης Βορεόπουλος
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Φοίτησε στο Κολλέγιο De La Salle. Σπούδασε Γαλλική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Παράλληλα με τις πανεπιστημιακές του σπουδές, παρακολούθησε μαθήματα θεάτρου στη δραματική σχολή Κυριαζή Χαρατσάρη. Είναι κάτοχος του πτυχίου ΣΕΛΜΕ με χαρακτηρισμό επίδοσης Άριστα και του Πιστοποιητικού Δεξιοτήτων και Γνώσεων στις Τεχνολογίες Πληροφορίας και Επικοινωνιών του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, συμμετέχοντας επιτυχώς στις εξετάσεις που πραγματοποιήθηκαν στο Κέντρο Πιστοποίησης Πληροφορικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Υπηρέτησε, επί σειρά ετών, ως καθηγητής και διευθυντής σε σχολεία στη Δημόσια Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.
Ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία και δημοσίευσε έργα για την ποίηση, το θέατρο, την πεζογραφία, το δοκίμιο, τη μετάφραση κ.ά.
Έλαβε τιμητικές διακρίσεις από διάφορους πολιτιστικούς, πνευματικούς και κοινωνικούς φορείς.
Είναι μέλος του Συλλόγου Αποφοίτων της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ. “Φιλόλογος”, της Αμφικτυονίας Ελληνισμού, της Ένωσης Λογοτεχνών Β.Ε. καθώς επίσης και Έφορος Δημοσίων Σχέσεων της Εταιρείας Συγγραφέων Β.Ε.
Με ενδιαφέρον για τη γνωριμία του πολιτισμού άλλων λαών, ταξίδεψε σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής.
