Κριτική Ενδοσκόπηση: Όταν ο Σύλλογος Γονέων Χάνει τον Κοινωνικό του Ρόλο – Η Καταγγελία ενός Πρώην Προέδρου
Έντονη κριτική και έκκληση για ενεργό συμμετοχή και αυτοκριτική απευθύνει προς τους συλλόγους γονέων και κηδεμόνων ένας γονέας, πρώην πρόεδρος συλλόγου γονέων και κηδεμόνων. Η ανάρτηση, που έρχεται ως σχολιασμός σε πρόσφατες ανακοινώσεις και περιστατικά, εστιάζει στον κίνδυνο της «επικοινωνιακής διαχείρισης» και της υιοθέτησης μιας αποστασιοποιημένης, καθαρά νομικής, στάσης από τις διοικήσεις των συλλόγων, ξεχνώντας τον πρωταρχικό τους ρόλο: την προστασία των παιδιών.
Ο πρώην πρόεδρος τονίζει ότι η ουσία του συλλόγου δεν πρέπει να περιορίζεται από νομικά πλαίσια, αλλά να πηγάζει από την ανεξάντλητη ευαισθησία και αγωνία του γονέα. Μετά το σοβαρό περιστατικό βίας στο Δημοτικό Σχολείο Ωραιοκάστρου – Παλαιοκάστρου,
η κριτική γίνεται ακόμη πιο αιχμηρή, καλώντας όλους τους γονείς να διεκδικούν, να παρεμβαίνουν και να ελέγχουν τους εκπροσώπους τους, πριν είναι αργά.
Η πλήρης ανάρτηση του γονέα – πρώην προέδρου Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων κ. Άγγελου Ζαχαριά :
Συλλογος γονέων
Αναφορικά με ανακοινώσεις συλλόγων γονέων και κηδεμόνων, που κατά καιρούς δημοσιεύονται με στόχο την επικοινωνιακή διαχείριση, καλό θα είναι να συζητήσουμε ορισμένα πράγματα.
Η εκάστοτε ανακοίνωση που εδράζεται ακριβώς επάνω σε νομοθεσίες, χωρίς να αναφέρεται πουθενά το καταστατικό λειτουργίας και τι ακριβώς περιλαμβάνει αυτό, είναι εξίσου πονηρή όσο και επικίνδυνη, ακριβώς επειδή είναι αρκετά βολική. Εξυπηρετεί δηλαδή το αφήγημα ότι ο ρόλος του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων είναι αποκλειστικά περιορισμένος και ελεγχόμενος από ένα νομικό πλαίσιο, και όχι από τους ίδιους τους γονείς και κηδεμόνες οι οποίοι αυτοδικαίως τον απαρτίζουν. Με απλά λόγια, επιδιώκεται η αποσύνδεση του κοινωνικού ρόλου του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων από την ίδια την ουσία της δημιουργίας του. Ο κάθε σύλλογος αποτελεί από μόνος του μια συλλογικότητα, όπου δημιουργήθηκε από γονείς για συγκεκριμένους σκοπούς, και ναι, διέπεται από κανόνες λειτουργίας, καταστατικό και νομικό πλαίσιο.
Ένας γονέας, από την άλλη, δεν λειτουργεί σε κανονιστικό πλαίσιο, δεν περιορίζεται ούτε ορίζεται ο ρόλος του από κάποιο θεσμικό – νομικό πλαίσιο, αλλά αντίθετα, οι μόνοι περιορισμοί που υπαγορεύονται είναι οι ίδιοι που αφορούν τον εκάστοτε πολίτη. Προφανώς και είναι ανεξάντλητος ο ρόλος του γονέα και κατ’ επέκταση του συλλόγου γονέων, καθώς δεν θα υφίσταντο νομικό πρόσωπο εάν δεν υπήρχε η απαραίτητη προϋπόθεση, δηλαδή του να είσαι γονέας και κηδεμόνας.
Σύμφωνα με τα παραπάνω, και κατά την άποψή μου, η ουσία (και όχι η επικοινωνία) , είναι ότι το μείζον είναι τα παιδιά. Δεν γίνεται να διαθέτεις την ευαισθησία του γονέα (η οποία δεν μετριέται ούτε περιορίζεται από νόμους) ώστε να συμμετέχεις σε μια συλλογικότητα η οποία προφανώς θα έπρεπε να στηρίζεται επάνω σε αυτή την αγωνία και την ανάγκη του γονιού, και να συμπεριφέρεσαι λες και έχεις κάποια επιχείρηση. Εάν επιλέγεις να βγείς από το κάδρο με όρους νομικούς, να πάρεις κατόπιν πίεσης μια χλιαρή θέση, να αντιλαμβάνεσαι κατά τέτοιο τρόπο το σύλλογο…. Ξέρετε ο σύλλογος δεν είναι κάτι μακρινό…. Είναι όλοι οι γονείς. Ούτε πιο ψηλά βρίσκεται, ούτε κάπου απρόσωπα. Αν δεν είναι η στόχευση το καλό όλων των παιδιών καταρχήν, αλλά το “μαγαζί” μας , μάλλον στραβά αρμενίζουμε, χαμένοι στις θεωρίες και τις ερμηνείες μας….
Να διεκδικείτε. Να συμμετέχετε ενεργά. Όταν βλέπετε κάτι στραβό να παρεμβαίνετε. Να μιλάτε. Να συζητάτε μεταξύ σας. Να επιμένετε. Να τους ελέγχετε όλους. Δεν παίζουμε με τα παιδιά μας.
Αν κάποιος επιθυμεί να βλέπει τον σύλλογο ως εισιτήριο για γνωριμίες, δόξες, αντιδημαρχίες κλπ χάνει το δάσος.
Εν κατακλείδι, αυτά που συμβαίνουν στην κοινωνία μας είναι πολύ άσχημα και χρίζουν θεραπείας. Για να τα θεραπεύσεις, πρέπει να τα αναδείξεις. Αν θέλετε να βρούμε την πηγή του κακού, πρώτα θα πρέπει να κοιτάξουμε στον καθρέφτη μας, μετά να αναζητήσουμε την ευθύνη, και τέλος να αντιληφθούμε ποιός είναι εκείνος που αποφεύγει πάση θυσία τη δημοσιότητα.
Αυτός που κρύβει κάτω από το χαλί τα θέματα, είτε τα υποβαθμίζει, συνειδητά επιτρέπει να εξελίσσονται και τα συντηρεί. Συναινεί, δηλαδή, στη διαιώνιση τέτοιου είδους συμπεριφορών, με απρόβλεπτες συνέπειες, εις γνώσιν του.
Σήμερα το παιδί γλύτωσε. Αύριο;
